..........واین پایانی دیگر است وسرآغازی نو از فصل، غم انگیز زندگی ام.

چقدر اشتباه می پنداشتم که این داشتنی، فقط از آن یک تن نیست از آن ماست و من بعنوان منی از این ما حق انتخاب دارم، چه بسیار خود را شماتت می‌کنم از برای اینکه چنین تصوری را در ذهن خود ساخته وپرداخته بودم وگاه می‌رسم به آنجای که این اندیشه را او را جانم نشاند همانی که این تصور را به تصویر نکشید

حکایت ، حکایت مالکیت ونسبت ودوری ودیری آدم های ست که به سادگی وزش بادی دل می‌بندند ودل می‌برند و ساده تر از آنچه که به پندار آید، دل می شکنند.

پچ پچ ‌های مردمان گوش‌ خلق را کر می‌سازند، این همان نجواهای ست که به هیاهو بدل شده‌اند تا بی‌ آبرویت کنند وانگشت اشاره شان که به هر سمتی بروی تو را نشانه می‌روداز این رو علم گشته است تا رسوای عالمت ‌سازندو..... که اگر تو بر مزار عزیزی روی و بلند تر از کسان آن مرحوم که به هر ترتیب نسبت، سببی یا نسبی با او دارند بگریی در غم رفتن آن از دست رفته، چه نیش وکنایه‌ها که حوالت نمی‌کنند وتحقیرهای ناروایی که به ناحق بر تو روا می‌دارند،..................چقدر زود دیر می‌شود، آری زودتر از آنی که می پنداشتم دیر شد و دردی چنان خانمان سوز بنیادم را برانداخت .

کاش بودی واگر بودی، نه این راه که تو رفته‌ی بازگشتی ندارد .پس امّا واگر وای‌کاش هم در این میانه رنگ می‌بازد وباز من می‌مانم و دنیای سرتا سر من ، که دیگری را به آن راه نیست.

با تو عهد می‌بندم که امروز،نه، فردا، هم نه، ......امّا سرانجام روزی خواهد آمد که این دل بی قرار ، قرار گیرد وآن هنگامه‌ی ست که در زیر تله‌ی خاک برای ابد به آسودگی خفته باشم.